Yükleniyor…
Opioid kaynaklı hiperaljezi (OIH) ve opioid toleransı, her ikisi de opioidlerin analjezik etkisinin azalmasına yol açsa da, klinik görünümleri ve altta yatan mekanizmaları açısından birbirlerinden belirgin şekilde ayrılan iki farklı fenomendir.
Klinik ortamda bu iki durumu ayırt etmenin en pratik yolu, ilaç dozunun artırılmasına verilen yanıttır:
Tekrarlanan opioid kullanımı sonucunda ilaca verilen yanıtın azalmasıdır; ancak bu durumda doz artırıldığında ağrı kontrolü iyileşir.
Opioidlere maruz kalmanın ağrı duyarlılığını paradoksal olarak artırdığı bir durumdur. OIH'de doz artırıldığında ağrı azalmak yerine daha da kötüleşir.
Esas olarak hücresel adaptasyon süreçlerine dayanır. Reseptörlerin duyarsızlaşması (desensitizasyon), internalizasyonu veya aşağı regülasyonu (downregulation) sonucunda fonksiyonel reseptör sayısının azalmasıyla ilişkilidir.
Bir "duyarlılaşma" (sensitization) sürecidir. Merkezi glutaminerjik sistemdeki değişiklikler, spinal dinorfin içeriğinin artması ve özellikle NMDA reseptör sisteminin aktivasyonu bu süreçte kritik rol oynar.
Genellikle opioid dozunun titrasyonu (artırılması) veya bir opioidden diğerine geçiş yapılarak (opioid rotasyonu) "eksik çapraz tolerans"tan faydalanılmasıyla yönetilir.
Tedavi genellikle opioid dozunun azaltılmasını veya ilacın tamamen kesilmesini gerektirir; çünkü opioid miktarını düşürmek ağrı duyarlılığını paradoksal olarak azaltabilir. Ayrıca NMDA reseptör antagonistleri (örn: ketamin) veya düşük doz naltrekson gibi adjuvan tedaviler kullanılabilir.
"Tolerans ilacın etkisinin kaybıdır, hiperaljezi ise ağrının ilaca bağlı olarak aktif bir şekilde artmasıdır."