Yükleniyor…
Santral hipotiroidizm; hipofiz, hipotalamus veya hipotalamo-hipofizer portal dolaşımı etkileyen bozukluklar sonucunda, tiroid stimüle edici hormon (tiroid stimülan hormon (TSH)) ve/veya tirotropin salgılatıcı hormon (TRH) eksikliğine bağlı gelişen tiroid hormonu yetersizliğidir. Kalıcı veya geçici olarak ikiye ayrılır.
En sık neden hipofiz kitleleri (özellikle hipofiz adenomları). Hipofizer/hipotalamik cerrahi, baş-boyun radyoterapisi, Sheehan sendromu, hemokromatozis, lenfositik hipofizit ve sarkoidoz gibi infiltratif hastalıklar kalıcı hasar yaratır. Genetik olarak TSH-beta, TRH reseptörü, IGSF-1, PROP1 ve PIT1 gen varyantları da neden olabilir.
Şiddetli tiroid dışı hastalık sendromu (TDHS / Ötiroid Hasta Sendromu), hipertiroidi tedavisi sonrası veya tiroiditlerin iyileşme fazında geçici santral hipotiroidi tablosu görülebilir.
İmmün kontrol noktası inhibitörleri (ipilimumab, nivolumab vb.), kutanöz T hücreli lenfoma tedavisinde kullanılan retinoid X reseptör ligandı beksaroten ve adrenokortikal karsinom tedavisinde kullanılan mitotan, izole veya kombine santral hipotiroidi yapabilen spesifik ajanlardır.
Klinik belirtiler primer hipotiroidiye benzer ancak sıklıkla daha hafiftir. Primer hipotiroididen en önemli farkı guatrın tipik bir bulgu olmamasıdır.
Olguların çoğunda izole bir TSH eksikliğinden ziyade, eşlik eden diğer hipofiz hormonlarının eksikliği (hipogonadizm, büyüme hormonu eksikliği, sekonder adrenal yetmezlik) veya fazlalığı (hiperprolaktinemi) vardır. Hipogonadizme bağlı sıcak basmaları hipotiroidinin soğuk intoleransını maskeleyebilir veya adrenal yetmezliğe bağlı kilo kaybı görülebilir.
Santral hipotiroidi tanısı klinik şüphe ve spesifik biyokimyasal uyumsuzluklara dayanır.
Serum serbest T4 (sT4) düzeyi düşük veya düşük-normal iken; serum TSH düzeyi düşük, uygunsuz normal veya hafif yüksek (5-10 mU/L) olarak saptanır.
TRH eksikliğine bağlı olarak TSH molekülünün glikozilasyonu bozulur; hipofizden immünolojik olarak ölçülebilen ancak biyolojik olarak inaktif TSH molekülleri salgılanır. Bu nedenle sT4 düşük olmasına rağmen ölçülen TSH 5-10 mU/L gibi hafif yüksek değerlerde saptanabilir.
Sağlıklı bireylerde gece geç saatlerde görülen fizyolojik TSH dalgalanması (noktürnal pik), santral hipotiroidili hastaların birçoğunda kaybolmuştur.
Biyokimyasal olarak tanı konan kalıcı santral hipotiroidili hastalarda, hipotalamo-hipofizer bölgeyi değerlendirmek için mutlaka kraniyal manyetik rezonans görüntüleme (MRG) yapılmalıdır.
Serbest T4 düşüklüğü ve düşük/normal TSH ile giden durumlarda santral hipotiroidiyi diğer hastalıklardan ayırmak gerekir.
Yoğun bakım hastalarında en çok karışan durumdur. TDHS'de tipik olarak serbest T3 düşük ve revers T3 (rT3) artmıştır. Santral hipotiroidide diğer ön hipofiz hormon eksikliklerinin (kortizol, gonadotropinler) gösterilmesi ayırıcı tanıda değerlidir.
Fenitoin ve karbamazepin gibi antiepileptikler tiroid hormon metabolizmasını hızlandırarak sT4'ü düşürür, ancak TSH normal kalır. Bu tablo santral hipotiroidiyi taklit edebilir.
Düşük TSH ve düşük-normal sT4 varlığında karışabilir. Bu durumda sT3'e bakılmalıdır; subklinik hipertiroidide sT3 genellikle normal veya yüksek-normaldir.
Santral hipotiroidi tedavisi, endokrinolojik bir acil olan adrenal krizin önlenmesi açısından özel kurallar içerir.
Levotiroksin (LT4) tedavisine başlanmadan önce hastanın hipofizer-adrenal aksı mutlaka değerlendirilmeli ve sekonder adrenal yetmezlik ekarte edilmelidir. Teşhis edilmemiş adrenal yetmezlik varlığında doğrudan tiroid hormonu verilmesi, metabolizmayı hızlandırarak akut adrenal krize (Addison krizi) yol açar. Adrenal yetmezlik saptanırsa, tiroid hormonu başlanmadan önce veya eş zamanlı olarak mutlaka glukokortikoid (hidrokortizon) replasmanı verilmelidir.
Sentetik levotiroksin kullanılır. Başlangıç dozu vücut ağırlığına göre yaklaşık 1.6 µg/kg/gün. Yaşlılarda ve koroner arter hastalığı olanlarda daha düşük dozla başlanıp yavaş titre edilmelidir.
İzlemde TSH kesinlikle kullanılmaz; sT4'ü normale getiren LT4 dozlarında TSH zaten <0.1 mU/L düzeyine baskılanır. Doz ayarlaması yalnızca serbest T4 (sT4) düzeyi ve klinik izlenerek yapılır.
sT4 düzeyi, laboratuvar normal referans aralığının üst yarısında (veya medyan değerin biraz üzerinde) tutulmalıdır. Doz ayarlamaları cerrahi veya tedavi başlangıcından 6-8 hafta sonra sT4 kontrolü yapılarak gerçekleştirilir. Titrasyon tamamlandıktan sonra sT4, 6-12 aylık periyotlarla takip edilmelidir.
Bu branşla ilgili çıkmış tüm YDUS soruları ve çözümlü vaka analizleri Premium abonelere özel.