Yükleniyor…
Vankomisinin eliminasyonu (vücuttan atılımı) temel olarak böbrekler yoluyla, glomerüler filtrasyon üzerinden değişmeden (metabolize olmadan) gerçekleşmektedir. İlacın atılım hızı doğrudan kreatinin klirensi (CrCl) ile orantılıdır; bu nedenle böbrek fonksiyonlarındaki herhangi bir değişiklik ilacın PK profilini ve serum konsantrasyonlarını dramatik düzeyde etkiler.
Sistemik vankomisin maruziyeti, Akut Böbrek Hasarı (AKI) açısından belirgin bir nefrotoksik potansiyel taşır. İlacın kesilmesi veya dozunun azaltılmasıyla vakaların yaklaşık dörtte üçünde (%75) geri dönüşümlüdür.
Hücresel mekanizma temel olarak ilacın proksimal tübüler epitel hücrelerinde birikerek direkt oksidatif stresi ve hücresel apoptozu indüklemesi sonucu gelişen akut tübüler nekroza dayanmaktadır.
Daha nadir olarak, immünolojik (IgE-aracılı olmayan) bir süreç olan ve tübüler/interstisyel enflamasyonla karakterize akut interstisyel nefrit tablosuna da yol açabilmektedir.
Toksisite gelişimi %5 ila %43 arasında değişir ve aşağıdaki durumlarda risk katlanarak artar:
Aminoglikozitler, loop diüretikleri, amfoterisin B, intravenöz kontrast maddeler, vazopressörler ve özellikle piperasilin-tazobaktam gibi hidrofobik beta-laktam antibiyotiklerle kombine kullanım, böbrek hasarı riskini sinerjistik olarak artırır.
Tedavinin 7 günden uzun sürmesi, obezite, kritik hastalık tablosu (yoğun bakım ünitesi (YBÜ)) ve altta yatan kronik böbrek yetmezliği varlığı riski belirgin yükseltir.
Dar terapötik indeksi nedeniyle böbrek fonksiyonlarına göre doz ayarı mutlak şarttır. İlk dozlar (yükleme) gerçek vücut ağırlığına göre hesaplansa da, idame dozları ve aralıkları kreatinin klirensine göre şekillenir. (Standart 8-12 saatlik aralıklar böbrek yetmezliğinde 24, 48 veya 72 saate uzatılır).
Güncel Paradigma: Özellikle ciddi MRSA enfeksiyonlarında (bakteriyemi, endokardit vb.) doz ayarlaması için geleneksel vadi (trough) düzeyleri yerine "AUC kılavuzluğunda dozlama (AUC-guided dosing)" stratejisi altın standarttır.
Etkinliği maksimize etmek ve böbrek hasarı riskini en aza indirmek için hedeflenen optimal parametre, MIC değeri 1 mg/L olan suşlar için AUC/MIC oranının 400-600 mg·h/L arasında tutulmasıdır.
ABH gelişen/düzelen veya diyaliz/CRRT alan hastalarda "konsantrasyona göre doz" (dose per concentration) yaklaşımı uygulanmalı, serum düzeyi hedef değerin altına inene dek yeni doz verilmemelidir.
Bu branşla ilgili çıkmış tüm YDUS soruları ve çözümlü vaka analizleri Premium abonelere özel.