Yükleniyor…
akut miyeloid lösemi (AML) tedavisi, hastanın biyolojik yaşından ziyade organ fonksiyonlarını, komorbidite skorlarını (HCT-CI veya Charlson) ve genel performans statüsünü (ECOG) kapsayan "medikal fitness" durumu ile lösemik blastların sitogenetik ve moleküler özelliklerine (Avrupa Lösemi Ağı [ELN] risk sınıflandırması) göre bireyselleştirilerek planlanır.
Modern AML tedavi algoritması temel olarak remisyon indüksiyonu, post-remisyon (konsolidasyon/kök hücre nakli) ve idame fazlarından oluşur ve klinik senaryoya göre hedefe yönelik ajanları içerir.
Medikal olarak fit kabul edilen genç ve erişkin hastalarda temel amaç tam remisyon (CR) elde etmektir.
Altın standart indüksiyon tedavisi, 7 gün boyunca sürekli IV infüzyon ile verilen sitarabin (100–200 mg/m²) ve ilk 3 gün uygulanan bir antrasiklin kombinasyonudur: daunorubisin 60–90 mg/m² veya idarubisin 12 mg/m².
Sinyal yolağını aktive eden FLT3 mutasyonu (ITD veya TKD) varlığında, standart 7+3 rejimine 8–21. günlerde oral midostaurin eklenmesi sağkalımı anlamlı derecede uzatır. Sadece FLT3-ITD pozitif olgularda quizartinib de endikedir.
t(8;21) veya inv(16) genetik anomalisi saptanan, CD33 pozitifliği gösteren iyi riskli grupta, indüksiyon rejimine anti-CD33 antikor-ilaç konjugatı olan gemtuzumab ozogamisin (GO) eklenmesi relaps riskini belirgin şekilde azaltarak sağkalımı iyileştirir.
Önceden miyelodisplastik sendrom (MDS) öyküsü olan (sekonder AML) veya sitotoksik tedavi sonrası gelişen (t-AML) hastalarda standart 7+3 rejimi yerine, sitarabin ve daunorubisinin 5:1 molar oranında lipozomal formülasyonu olan CPX-351 kullanımı, remisyon oranlarını ve genel sağkalımı artırdığı için standarttır.
İndüksiyonla tam remisyona ulaşan hastalarda, ölçülebilir kalıntı hastalığı (MRD) eradike etmek ve kür sağlamak için post-remisyon tedavisi zorunludur; aksi takdirde nüks kaçınılmazdır.
Çoğu iyi riskli hastada (NPM1 mutant/FLT3-ITD negatif, bZIP CEBPA mutant, CBF AML), standart yaklaşım 3–4 kür orta-yüksek doz sitarabin (HiDAC) ile konsolidasyondur. Bu grupta rutin Allo-HCT önerilmez; ancak tedavi sonrası MRD pozitifliği sebat eden yüksek nüks riskli olgularda nakil rasyonel bir seçenektir.
Kötü riskli mutasyon veya sitogenetik anormallik taşıyan hastalar (TP53, kompleks karyotip) ile uygun donörü bulunan fit orta riskli hastalarda, relaps riskini en aza indiren en etkili yöntem ilk tam remisyonda (CR1) uygulanan Allo-HCT'dir. Hastanın yaşına ve komorbiditelerine göre miyeloablatif (MAC) veya azaltılmış yoğunluklu hazırlık rejimleri (RIC) kullanılır.
Son yıllarda klinik pratiğe giren idame fazı, remisyon süresini uzatmayı hedefler.
Yoğun indüksiyon ve konsolidasyon tedavisiyle CR elde edilen, ancak yaş veya tıbbi nedenlerle küratif Allo-HCT'ye gidemeyen 55 yaş ve üzeri orta/kötü risk hastalarında sürekli oral azasitidin kullanımı genel ve hastalıksız sağkalımı anlamlı düzeyde artırır ve yeni standartlardan biridir.
İndüksiyonda midostaurin veya quizartinib kullanan veya nakil sonrası relaps riski taşıyan FLT3 mutasyonlu hastalarda idame tedavisi olarak bu hedefe yönelik ajanlara devam edilmesi önerilmektedir.
İleri yaş (genellikle ≥75 yaş) veya kardiyak, renal, pulmoner komorbiditeleri nedeniyle yoğun kemoterapiyi tolere edemeyecek "unfit" hastalarda, düşük yoğunluklu ancak hastalık seyrini değiştiren tedaviler uygulanır.
Bir hipometile edici ajan (HMA; azasitidin veya desitabin) ile oral BCL-2 inhibitörü venetoklaksın kombinasyonu güncel altın standarttır. Sadece azasitidin monoterapisiyle kıyaslandığında bu kombinasyon, tam remisyon oranlarını %18'den %65'e ve medyan sağkalımı 10 aydan 15 aya anlamlı olarak artırmıştır.
ECOG performans skoru ≥3 veya ciddi fonksiyonel kaybı olan kırılgan hastalarda palyatif destekleyici bakım, lökosit redüksiyonu (hidroksiüre ile) ve transfüzyon destekleri yaşam kalitesini korumak için ön planda tutulur.
Birinci basamak tedaviye yanıt vermeyen veya remisyon sonrası nüks eden hastalarda prognoz genellikle kötüdür ve kür şansı sunan yegane tedavi Allo-HCT'dir. Kurtarma (salvage) rejimleriyle ikinci bir remisyon (CR2) hedeflenir.
Relaps anında hedeflenebilir mutasyonların taranması acildir.
Yoğun tedaviye toleransı olan hastalarda FLAG-Ida (Fludarabin, Sitarabin, G-CSF, İdarubisin), MEC (Mitoksantron, Etoposid, Sitarabin), HiDAC veya CLAG gibi agresif çoklu kemoterapi rejimleri tercih edilir.
Diğer AML tiplerinden ayrılan ve t(15;17)/PML::RARA ile karakterize olan APL, yüksek DİC ve fatal kanama riski taşıdığı için tıbbi bir acildir. Klinik şüphe halinde, genetik test sonuçları beklenmeden derhal All-trans retinoik asit (ATRA) tedavisine başlanmalıdır.
Klasik kemoterapötikler kullanılmadan yalnızca ATRA + Arsenik Trioksit (ATO) kombinasyonuyla %90'ın üzerinde kür elde edilmektedir.
ATRA + ATO rejimine antrasiklinler veya gemtuzumab ozogamisin eklenebilmektedir.