Yükleniyor…
PKD1 (Polikistin-1, PC1) ve PKD2 (Polikistin-2, PC2) mutasyonları, damar yapısını hem endotel hücreleri (EC) hem de vasküler düz kas hücreleri (VSMC) düzeyinde doğrudan etkileyerek geniş çaplı vasküler disfonksiyona neden olur. Hastalığın ilerlemesiyle gözlemlenen vasküler anormalliklerin ardında yatan kesin hücresel mekanizmalar şu şekildedir:
PC1 ve PC2 proteinleri, kan damarlarının iç yüzeyini kaplayan endotel hücrelerinin primer silyumlarında, kan akışının yarattığı sıvı kayma stresini (fluid shear stress) algılayan temel mekanosensörler olarak görev yapar.
Polikistinler, vasküler düz kas hücrelerinde damar içi basınca karşı verilen koruyucu kasılma yanıtını (miyojenik tonus ve otoregülasyon) kontrol etmek üzere birbirleriyle oldukça karmaşık bir etkileşim halindedir.
Normalde PC2, düz kas hücrelerinde mekanik gerilime bağlı katyon girişini ve kasılabilirliği inhibe eden bir rol oynar. PC1 ise PC2 ile bir kompleks oluşturup onu bağlayarak PC2'nin bu inhibitör etkisini baskılar ve böylece damarın gerilime karşı kasılabilme (mekanosensitivite) yeteneğini serbest bırakır.
PKD1 eksikliğinde, düz kas hücrelerinin basınca bağlı miyojenik kasılma ve mekanosensitivite özellikleri bozulur. PKD2 eksikliğinde, serebral arterlerdeki gerilime duyarlı katyonik akımlar kaybolur ve basınca bağlı daralma azalır.
Hücresel düzeyde bu disfonksiyonlara, mutant düz kas hücrelerindeki düşük kalsiyum (Ca2+) ve yüksek siklik AMP (cAMP) seviyeleri eşlik eder. Bu hücresel sinyal bozuklukları, düz kas hücrelerinin anormal bir şekilde çoğalmasına ve damarın tunica media tabakasının düzensizce kalınlaşmasına yol açar.
PC2'nin damar kasılmasını düzenleyici etkileri, aktin hücre iskeleti (sitoskeleton) ile yapısal olarak doğrudan etkileşimine bağlıdır.
Mutasyonlar nedeniyle PC2 ve aktin hücre iskeleti arasındaki etkileşim bozulduğunda, damarın basınca bağlı kasılma ve kendini koruma (otoregülasyon) yeteneği zayıflar.
Basınç kontrolünün (miyojenik yanıtın) bozulması, damar duvarını aşırı basınca ve hemodinamik strese karşı doğrudan korumasız bırakır.
Klinik Sonuç: Zayıflamış damar bütünlüğü; anormal vasküler yeniden modellenme, tunika media kalınlaşması ve fokal kanamalarla sonuçlanır. Bu mekanik ve yapısal zayıflık, ADPKD hastalarında genel popülasyona kıyasla çok daha yüksek oranlarda görülen intrakraniyal anevrizmalar (İKA), aort diseksiyonları ve vasküler rüptürlerin (yırtılmaların) moleküler temel sebebidir.
NO miktarının azalması ve bozulmuş endotel fonksiyonu, damar duvarında reaktif oksijen türlerinin (ROS) birikmesine ve pro-inflamatuar bir ortamın doğmasına neden olur. Endotelyal bariyer fonksiyonunu bozarak geçirgenliği ve lokal doku hasarını artıran bu durum, artmış arteriyel sertlik (stiffness) ve ilerleyici bir damar sertliği (ateroskleroz) riskini beraberinde getirir.