Renal Arteryel Emboli ve İnfarkt

Renal infarkt, renal arterin veya dallarının tıkanması sonucu böbrek parankiminde iskemik nekroz gelişmesidir. En sık neden Kardiyak Kaynaklı Tromboembolilerdir.

• Atrial Fibrilasyon (AF): En yaygın emboli kaynağıdır.
• Diğer Nedenler: Valvüler kalp hastalıkları, vejetasyonlar (Endokardit), ventriküler trombus (MI sonrası) ve aortik ateromlar.
• Hiperkoagülabilite: Antifosfolipid sendromu ve maligniteler.

Klinik tablo genellikle ani ve şiddetlidir. Hastalar sıklıkla taş düşürdüğünü sanarak başvurur.

• Şiddetli Yan Ağrısı: Ani başlayan, keskin ve sürekli karakterdedir.
• Eşlik Eden Bulgular: Bulantı, kusma ve bazen hafif ateş (nekroza sekonder inflamasyon).
• Hipertansiyon: İskemik alandan aniden salınan Renin nedeniyle tansiyon fırlayabilir.
• Laboratuvar: İdrarda hematüri görülebilir ancak vakaların %30'unda idrar tamamen normaldir (tıkanıklık tam ise). Serumda laktat dehidrogenaz (LDH) yüksekliği (izole ve belirgin) en önemli biyokimyasal ipucudur.

Tanı için görüntüleme şarttır.

• Kontrastlı bilgisayarlı tomografi (BT): İnfarkt alanı tipik olarak Kama (Wedge) Şeklinde, kontrast tutmayan hipodens bir bölge olarak izlenir.
• Renal Doppler ultrasonografi (USG): Akım kaybını gösterebilir ancak küçük dallardaki tıkanıklıkları atlayabilir.
• DSA (Dijital Subtraksiyon Anjiyografi): Kesin tanı ve olası müdahale için altın standarttır.

Zaman, böbrek dokusunu kurtarmak için hayatidir.

• Antikoagülasyon: Hemen IV Heparin başlanmalı ve sonrasında uzun süreli (AF varsa ömür boyu) oral antikoagülanlara geçilmelidir.
• Revaskülarizasyon: Erken başvurularda (<6-12 saat) veya bilateral tıkanıklıklarda intra-arteriyel tromboliz veya cerrahi embolektomi düşünülür.
• Tansiyon Kontrolü: Renin fırtınası nedeniyle ACE inhibitörleri tercih edilebilir (böbrek fonksiyonu elverdiği sürece).