Membranöz nefropati (MN) tedavisinde empirik yaklaşımdan "kişiselleştirilmiş tıp" dönemine geçilmiştir. Primer MN'deki (PMN) hasarın temelinde, galaktoz eksikliği olan patojenik IgG4 otoantikorlarının lektin yolağı üzerinden kompleman sistemini aktive ederek podosit zarında sublitik Membran Atak Kompleksi (MAC, C5b-9) oluşturması yatar. Bu hasar; hücre iskeletinin bozulmasına, nefrin/podosin yer değiştirmesine ve ağır proteinüriye yol açar.
PMN vakalarının %70-80'inde ana hedef antijen M-tipi fosfolipaz A2 reseptörüdür (PLA2R). Son on yılda lazer mikro-diseksiyon ve kitle spektrometrisi ile tanımlanan minör antijenler, klinik alt tiplendirmede devrim yaratmıştır:
Başlangıçta otoantikorlar öncelikle PLA2R'nin N-terminal sisteinden zengin (CysR) bölgesine bağlanır. Ancak hastalık ilerledikçe otoimmün yanıtın iç kısımlardaki C-tipi lektin domainlerine (CTLD) yayılmasına "epitop yayılması" denir. Bu durum klinik olarak; daha agresif hastalık seyri, düşük remisyon oranı ve tedaviye direnç ile çok güçlü bir şekilde ilişkilidir.
Geleneksel tedavilere (Modifiye Ponticelli, Kalsinörin inhibitörleri) ve standart anti-CD20 ajanı olan Rituximab'a dirençli hastalarda, daha güçlü "game-changer" hedefe yönelik ajanlar devreye girmektedir:
Bu branşla ilgili çıkmış tüm YDUS soruları ve çözümlü vaka analizleri Premium abonelere özel.